Asosiy ma’lumotlar

  • Muhammed Bzik 1989 yildan beri hatto ota-onalari ham voz keçgan oğir kasal bolalarga ğamxörlik qiladi
  • Uning uyidan 80 dan ortiq bola ötgan, qariyb 40 nafarini şifokorlar umidsiz deb hisoblagan
  • Bolalarni qabul qilişni boşlagan rafiqasi Doun 2015 yilda vafot etgan va u işni yolgiz davom ettirgan

Umidsiz bolalarga boşpana bölgan uy

Kaliforniyaning Los-Anjeles okrugida Muhammed Bzik yaşaydi — liviyalik amerikalik muhandis. U 1989 yildan beri oğir kasalliklarga çalingan, ba'zi hollarda ularning parvarişidan hatto öz ota-onalari ham voz keçgan bolalarga ğamxörlik qiladi. Uning uyidan 80 dan ortiq bola ötgan: ular orasida körmaydigan, eşitmaydigan, gapira olmaydigan, faljlangan yoki şifokorlarga tirik qoliş umidini qoldirmagan çaqaloqlar ham bor edi. Uning aytişiça, bu bolalarning qariyb 40 nafarini şifokorlar amalda umidsiz deb hisoblagan.

Boşlaniş: yetimlarga boşpana bergan ayolga muhabbat

Muhammed 1978 yilda Liviyadan AQŞga öqişga kelgan. Los-Anjeles yaqinidagi Azuza şahrida Doun ismli qiz bilan tanişgan — u öz farzandlari bölmagan, parvarişga muhtoj taşlab ketilgan bolalarni tarbiyalab yurgan ekan. Bu qaror ildizlari uning bolaligidan kelgan edi: bobosi va buvisi ham yetimlarga ğamxörlik qilgan, u ulardan faxrlangan va xuddi şunday odam bölişni xohlagan. Muhammed uning hayoti va özini bağişlaşini qançalik yaqindan bilgan sari hurmati ortib borgan. 1989 yilda ular turmuş qurişgan va ularning uyi kasal hamda ota-onalik mehridan mahrum bolalarga maskan bölgan. Oila odatda boşqalar parvarişiga jur'at etmagan va maxsus tibbiy e'tiborga muhtoj çaqaloqlarni olgan.

Sinovlar va işni davom ettiriş

2000-yillar boşida Doun oğir kasallanib, örin töşadi, 2015 yilda esa vafot etdi. Muhammed birga boşlagan işini töxtatmadi — aksinça, bolalar uçun barça mas'uliyatni öz zimmasiga oldi. Uning öz farzandi mukammal bölmagan osteogenez — suyaklar juda mört bölib, oddiy parvarişda ham sinişi mumkin bölgan merosiy kasallik bilan tuğilgan. «Alloh uni şunday yaratgan, men esa uni butun qalbimdan sevaman», — dedi Muhammed. Keyinçalik uning özi ham rak kasalligiga çalindi. Kasalxonadan bergan intervyusida u operatsiyadan oldin, yaqinlarisiz yotgan holda kuçli qorquv his qilganini va öz holatini uyidagi yolgiz kasal bolalarning ahvoli bilan soliştirganini aytdi: «Agar men 62 yoşimda bunday qorqinç bölsam, bu beva bolalarga qanday böladi?»

«Bu işda dam oliş kuni yöq»

Eng köp beriladigan savolga — tirik qoliş imkoni deyarli yöq bolalarga nega ğamxörlik qiliş kerakligi haqidagi savolga — Muhammed sodda javob beradi: «Men ularning kasal ekanini va tez orada ölişini bilaman. Lekin inson sifatida qölimdan kelganini qilişim, qolganini Yaratuvçiga topşirişim kerak. Heç bir bola yolgizlikda va qorquv içida ölmasligi kerak». 29 yillik faoliyati davomida uning uyidan 80 dan ortiq bola ötgan va u vafot etganlarni öz farzandlari kabi — musulmon urf-odatlariga muvofiq dafn etgan. Uning faoliyati haqida qöşnilari va masjid imomi ham uzoq vaqt bilmagan: uning haqidagi birinçi maqola faqat 2017 yilda çiqqan, özi esa, aytişiça, özi haqida gapirişni yoqtirmaydi — buni maqtov uçun emas, Yaratuvçining rizoligi uçun qiladi. Parvarişni u uzluksiz mehnat deb tasvirlaydi: ovqatlantiriş, dori-darmon, tibbiy nazorat, keçki kuzatuv. «Buni obrö yoki pul uçun qilib bölmaydi. Bu yuz foiz yurakdan bölişi kerak, çunki bu dam oliş kunisiz, keçayu kunduz davom etadigan iş. 2010 yildan beri bir marta ham ta'tilda bölmadim», — deydi u. Uning hayot yöli haqidagi maqolalardan söng butun dunyodan minglab odamlar unga xat yozmoqda; ba'zilari insoniyatga bölgan işonçini yöqotganini, ammo uning hikoyasini bilib, dunyoda şafqat borligiga yana işonganini aytadi.